اگر بخواهيم واژه «وقف» را به فارسي برگردانيم، «ايستادن» و «پايندگي» خواهد بود. در اصطلاح فقهي، وقف، عبارت است از: «نگهداشت عين مِلک و مصرف کردن منافع آن در راه خدا» و نيز در اصطلاح قانون مدني، وقف را«حبس عين مِلک (شي ء، زمين، ساختمان و...) و جاري کردن منفعت آن بر حسب نيّت واقف (وقف کننده)» تعريف کرده اند. در فرهنگ ها و اصطلاحْ نامه هاي فارسي نيز معاني اي همسان اين موارد، نگاشته شده است که به طور خلاصه بيان مي دارند که: «وقف، نگه داشتن سرمايه، خانه، وسيله، مغازه، باغ، ساختمان يا زمين و... است براي هميشه، بدون واگذاري اختيار فروش و جابه جايي و از بين بردن آن، که حق بهره برداري يا سود و منفعت آن بر حسب نظر واقف (صاحب ملک) به همه يا عده خاصي از مردم، تعلّق خواهد گرفت».

وقف در قرآن و سيره معصومان(ع)

در قرآن، آيه اي که بر وقف و احکام آن صراحت داشته باشد، وجود ندارد. ولي دانشمندان اسلامي از کليت برخي مفاهيم اخلاقي که در قرآن ذکر شده است، چنين دريافته اند که وقف، مورد تأييد قرآن کريم است ؛ چرا که اعمال خير و صالح، همواره در آيات قرآن ستوده شده اند و به طور کلّي، هر آيه اي که بر انجام دادن کارهاي نيکو يا تشويق به آنها دلالت داشته باشد، بر وقف نيز دلالت مي کند که از آن جمله مي توان به موارد زير اشاره نمود: